The Red Dot Healing Theory

RDHT ၏ အခြေခံနိယာမများ (Fundamental Laws of RDHT)

နိယာမ (၁) — အချိန်ကာလဆိုင်ရာ ပစ္စုပ္ပန်၌ရှိနေခြင်း နိယာမ (The Law of Temporal Presence)

“ဣန္ဒြေငါးပါးတို့သည် သွက်လက်စွာ ဟန်ချက်ညီနေသောအခါ စိတ်သည် ပစ္စုပ္ပန်အခိုက်အတန့်၌ တည်ငြိမ်နေသည်။ ဤဣန္ဒြေများ မျှခြေပျက်သွားပါက အသိစိတ်သည် အတိတ်နှင့် အနာဂတ်သို့ ပြိုကွဲလွင့်စင်သွားတော့သည်။”

အဘိဓမ္မာစိတ်ပညာအရ အသိစိတ်သည် အခိုက်အတန့်တိုင်းတွင် အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်နေပါသည်။ သဒ္ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဟူသော ဣန္ဒြေငါးပါးတို့ ဣန္ဒြေသမတ္တ (ဟန်ချက်ညီခြင်း) ဖြစ်နေပါက အသိတရားသည် ပစ္စုပ္ပန္နဓမ္မ (လက်ရှိဖြစ်ဆဲသဘာဝ) ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သွားပါသည်။

သို့သော် ဤမျှခြေ ပျက်စီးသွားပါက စိတ်သည် အချိန်ကာလဆိုင်ရာ ပေါင်းစည်းမှု ဆုံးရှုံးသွားပါသည်။ အာရုံစိုက်မှုသည် အတိတ်ဟောင်း (မှတ်ဉာဏ်) ဆီသို့ နောက်ပြန်ဆွဲခြင်း သို့မဟုတ် အနာဂတ် (မျှော်လင့်တွေးတောမှု) ဆီသို့ ရှေ့တိုးခြင်းတို့ ဖြစ်ကုန်ပါသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် စိတ်သည် ပစ္စုပ္ပန်၌ မရှိတော့ဘဲ လွင့်စဉ်သွားကာ ပျံ့လွင့်ခြင်း၊ စိုးရိမ်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်နှင့်ခန္ဓာ အဆက်ပြတ်ခြင်း (Dissociation) တို့ကို ခံစားရစေပါသည်။ Red Dot သည် ဤဣန္ဒြေများ ပြန်လည်ဆုံစည်းပြီး ပစ္စုပ္ပန်၌ အပြည့်အဝ တည်နေနိုင်စွမ်းကို ဖော်ပြသည့် ဗဟိုချက်ပင် ဖြစ်ပါသည်။

နိယာမ (၂) — အချိန်ကာလဆိုင်ရာ ပြိုကွဲမှုနိယာမ (The Law of Temporal Fragmentation)

“လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့အပေါ် အခြေခံသော အကုသိုလ်ဖြစ်စဉ်များကြောင့် အသိစိတ်သည် ပစ္စုပ္ပန်မှ ထပ်ခါတလဲလဲ လွဲချော်သွားသောအခါ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခများ ပေါ်ပေါက်လာရသည်။”

အဘိဓမ္မာအလိုအရ ဆင်းရဲခြင်းဆိုသည်မှာ လောဘနှင့် ဒေါသကို အခြေခံသော အကုသိုလ်စိတ်များ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဤစိတ်ဖြစ်စဉ်များသည် အချိန်ကာလဆိုင်ရာ လွဲချော်မှုများကို အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်စေပါသည် -

• လောဘ + ဥဒ္ဓစ္စ (Lobha + Uddhacca): စိတ်ကူးယဉ် အနာဂတ်များဆီသို့ ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်ခြင်း။
• ဒေါသ + ကုက္ကုစ္စ (Dosa + Kukkucca): အတိတ်ဖြစ်ရပ်များအပေါ်တွင် စွဲလမ်းတုံ့ပြန်နေခြင်း။
• မောဟ (Moha): လက်ရှိပစ္စုပ္ပန်အသိကို ဖုံးကွယ်မှောင်မိုက်စေခြင်း။

ဤလှုပ်ရှားမှုများက အသိစိတ်ကို အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ကြားတွင် လှုပ်ခတ်စေပြီး ပစ္စုပ္ပန်၌ မတည်နိုင်သော "အချိန်ကာလဆိုင်ရာ ပြိုကွဲမှု" (Temporal fragmentation) ကို ဖြစ်စေပါသည်။ ခေတ်သစ် စိတ်ဒဏ်ရာသုတေသနများကလည်း စိတ်ဒဏ်ရာသည် အာရုံကြောစနစ်ကို ပစ္စုပ္ပန်၌ မတည်နိုင်အောင် နှောင့်ယှက်ပြီး၊ အလွန်အမင်း နိုးကြားခြင်း၊ အတွေးသံသရာချာလည်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေကြောင်း အလားတူပင် ဆိုထားပါသည်။

နိယာမ (၃) — ထိန်းညှိထားသော အားထုတ်မှုနိယာမ (The Law of Regulated Effort)

“အားထုတ်မှု (ဝီရိယ) သည် မများလွန်း၊ မနည်းလွန်းဘဲ မျှတစွာ ထိန်းညှိထားနိုင်သည့်အခါမှသာ ကုသမှုနှင့် ဘာဝနာတည်ငြိမ်မှုတို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။”

ဝိသုဒ္ဓိမဂ်တွင် မှန်ကန်သော အားထုတ်မှုကို စောင်းကြိုးညှိခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားပါသည်။ ကြိုးတင်းလွန်းလျှင် ပြတ်တတ်သလို (ပျံ့လွင့်ခြင်း - Uddhacca)၊ ကြိုးလျော့လွန်းလျှင်လည်း အသံမထွက်နိုင်ပါ (ထုံထိုင်းခြင်း - Kosajja)။

ဤသဘောကို တောင်ပေါ်သို့ ကျောက်တုံးလုံးကြီးတစ်ခု တွန်းတင်နေသော လူတစ်ယောက်နှင့် ခိုင်းနှိုင်းနိုင်ပါသည်။ ခရီးရောက်ရန်အတွက် ခွန်အားကို စနစ်တကျ စီမံရပါမည်။ အချို့နေရာတွင် ခပ်ပြင်းပြင်းတွန်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အချို့နေရာတွင် ကျောက်တုံး၏ အရှိန်အတိုင်း လွှတ်ထားပေးရပါမည်။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းလွန်းလျှင် ဟန်ချက်ပျက်ကာ လဲကျတတ်သလို၊ စောစောစီးစီး ရပ်လိုက်လျှင်လည်း ကျောက်တုံးကြီး အောက်သို့ ပြန်လိမ့်ကျသွားပါလိမ့်မည်။ ထို့အတူ ဘာဝနာကျင့်စဉ်တွင်လည်း မည်သည့်အချိန်တွင် အားစိုက်ရမည်၊ မည်သည့်အချိန်တွင် လျှော့ရမည်၊ မည်သည့်အချိန်တွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်ကြည့်ရမည်ကို သတိဖြင့် အမြဲထိန်းညှိနေရပါမည်။ ဤမျှတသော အားထုတ်မှုသည် သတိကို တည်ငြိမ်စေပြီး အသိတရားကို Red Dot ဟူသော ပစ္စုပ္ပန်၏ ထိပ်ဆုံးမှတ်၌ နားနေခွင့် ပေးပါမည်။

နိယာမ (၄) — ခန္ဓာ၌ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်း နိယာမ (The Law of Embodied Reintegration)

“ပစ္စုပ္ပန်၌ ပြန်လည်ရှိနေခြင်းကို ခန္ဓာကိုယ်၌ အခြေစိုက်သော အသိတရားမှတစ်ဆင့်၊ အထူးသဖြင့် အသက်ရှူခြင်း၏ စည်းချက်အပေါ် သတိထားခြင်းဖြင့် ရရှိစေသည်။”

ခန္ဓာကိုယ်သည် အချိန်ကာလဆိုင်ရာ ပေါင်းစည်းမှုအတွက် အဓိက ကျောက်ဆူးဖြစ်ပါသည်။ အာရုံစိုက်မှုသည် အသက်ရှူခြင်း၏ စည်းချက်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်သွားသောအခါ အသိတရားသည် ခန္ဓာကိုယ်၌ လက်ရှိဖြစ်ပေါ်နေသော အခြေအနေ (Embodied immediacy) ထံသို့ ပြန်ရောက်လာပါသည်။ အာနာပါနဿတိနှင့် ဝင်လေထွက်လေကိုရေတွက်ခြင်း (ဂဏနာ) ကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်များသည် စိတ်ကို ပြန့်မသွားအောင် ထိန်းသိမ်းပေးသော အချိန်ကာလဆိုင်ရာ ဘောင် (Temporal containment) ကို ပေးစွမ်းပါသည်။ ထွက်လေဝင်လေ တစ်ချက်ချင်းစီသည် အသိစိတ်၏ စဉ်ဆက်မပြတ်မှုကို ပြန်လည်ရက်လုပ်ပေးသည့် "အချိန်ယူနစ်" များ ဖြစ်လာပါသည်။ ဤကျင့်စဉ်ကြောင့် ပြိုကွဲနေသော စိတ်သည် ဣန္ဒြေငါးပါး မျှတစွာ လည်ပတ်နေသည့် တည်ငြိမ်သော ကွင်းပြင်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသွားကာ Red Dot (ခန္ဓာ၌အခြေစိုက်သော မျှခြေဗဟို) ကို အတွေ့အကြုံအရ သိမြင်လာစေပါသည်။

နိယာမ (၅) — ပေါင်းစပ်ထိုးထွင်းသိမြင်မှု နိယာမ (The Law of Integrative Insight)

“အချိန်ကာလဆိုင်ရာ ပေါင်းစည်းမှု ပြန်လည်ရရှိလာသောအခါ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ တို့ကို တိုက်ရိုက်တွေ့မြင်ခြင်းဖြင့် ပညာ (Wisdom) သည် သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။”

ပညာ (Insight) ဆိုသည်မှာ စာပေဗဟုသုတ ဆင်ခြင်မှုသက်သက်မှ ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ခိုင်မာသော သတိနှင့် သမာဓိ အခြေခံပေါ်မှသာ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပါသည်။ အသိစိတ်သည် ပစ္စုပ္ပန်အခိုက်အတန့်၌ အခြေစိုက်နေသောအခါ ရုပ်နာမ်ဓမ္မတို့၏ ပင်ကိုယ်လက္ခဏာများဖြစ်သော -

• အနိစ္စ (Anicca): မမြဲခြင်း
• ဒုက္ခ (Dukkha): ဆင်းရဲခြင်း/အားရကျေနပ်မှုမရှိခြင်း
• အနတ္တ (Anattā): အစိုးမရခြင်း/အတ္တမဟုတ်ခြင်း တို့ကို အလိုလို သိမြင်လာပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကုသခြင်း (Healing) နှင့် နိုးကြားခြင်း (Awakening) သည် ဆုံတွေ့သွားကြပါသည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပေါင်းစည်းမှုကို ပြန်လည်ပေးစွမ်းသည့် တည်ငြိမ်မှုသည်ပင်လျှင် လွတ်မြောက်မှုဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းဉာဏ်အတွက် လိုအပ်သော အခြေအနေများကို ဖန်တီးပေးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

သိပ္ပံနည်းကျ အနှစ်ချုပ် - RDHT ၏ အခြေခံမူများ (Core Postulates)

၁။ ရှိနေခြင်း (Presence): ဣန္ဒြေငါးပါး၏ သွက်လက်သော မျှခြေမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၂။ စိတ်ဆင်းရဲခြင်း (Suffering): အသိစိတ်၏ အချိန်ကာလဆိုင်ရာ ပြိုကွဲမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။

၃။ မျှတသော အားထုတ်မှု (Balanced effort): ပြိုကွဲခြင်းမှ တည်ငြိမ်ခြင်းသို့ ကူးပြောင်းမှုကို ထိန်းညှိပေးသည်။

၄။ ခန္ဓာ၌အခြေစိုက်သော သတိ (Embodied mindfulness): စည်းချက်ညီသော အသိတရားဖြင့် အချိန်ကာလ ပေါင်းစည်းမှုကို ပြန်လည်ရရှိစေသည်။

၅။ ပေါင်းစည်းမိသောအခါ: ထိုးထွင်းသိမြင်မှု (Insight) သည် သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။